บทที่ 65 บทที่ : ๐๔ ลิ้นกับฟัน

วันเวลาผ่านไป

"อีทองกวาว!"

เสียงเรียกที่ทำให้ทองกวาวถึงกับต้องถอนหายใจออกมาอย่างแรง ขณะที่เธอกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่นั้นก็ทำเป็นหูทวนลม ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงเรียก จนกระทั่งพ่อหมอสมิงเดินมาเอง

"กูเรียกไม่ได้ยินรึอีทองกวาว"

"ได้ยินจ้ะ"

"ได้ยินแล้วไหงไม่ขานรับกู มึงกวนกูรึ?"

"พี่หมิงก็เดินมาพูดดีๆ ก็ได้...